Монгол хүний мөрийг Африкт гаргахуй

Энд асар том гол байсан юм. Гол тэр чигээрээ усны үхрээр дүүрэн, тэр хэмжээгээрээ ч усны үхэр бидэнд гай зовлон учруулдаг байлаа.

Үр тариа боловсрох үеэр тэдгээрээс зогсоо зайгүй хооллох шувуудтай эмэгтэйчүүд маань өдөржин тэмцэж, харин үр тариагаа усны үхрүүдээс хамгаалахын тулд эрчүүд бид арьсан бөмбөрөө шөнөжин нүддэг байлаа. Ийнхүү өдөр шөнийн завсар, усны үхэр болоод шувуудын дунд хүмүүс бид амсхийх завдалгүйгээр үр тариагаа харж хамгаалан, хураан авч нөөцөлнө. Тийм нөхцөл байдалд усны үхрүүд ч бас ухаантай болчихно. Тэднийг барих гэж гүнзгий нүх ухаад ч нэмэргүй байв.

Тэгтэл нэг л өдөр нутагт маань цагаан хүмүүс хүрч ирсэн юм. Үүн шиг амархан юм алга гээд усны үхрийг төвөггүйхэн цааш нь харуулахыг бидэнд үзүүлэхдээ буу гээчийг анх танилцуулснаар тэрхүү зэвсгийг ямар ч үнээр хамаагүй өөрсдийн болгох хүслийг бидэнд төрүүлсэн юм. Тэдэнд байгаа бүх бууг нь бид өөрсдийн үхэр мал, зааны соёо, амьтдын арьс, байгалийн үнэт чулуу гэх мэт зүйлээрээ сольж авахдаа бууг нь шалгах нэрийн дор тэднээр өөрсдийнхөө өмнө усны үхэр буудуулж байж, буу болгон нэг бүрчлэн нэг усны үхрийг хороож байж бидэнд ирсэн юм даа.

Хавар ирэхэд бидний эд зүйлсээр дүүрэн үхэр тэргээ хөллөсөн цагаан хүмүүс малыг маань ч урдаа туусаар явж одоход тэднээс бидэнд буу нь л үлдэж хоцорсон юм.

Түүнээс хойш амьдрал сайхан байлаа... Цагаан хүмүүс бидэнд хэрхэн чарга хийж үхэрт хөллөн чирэхийг заасан тул эмэгтэйчүүд маань эд зүйлсээ үүрч явахаас ангижирч, эрчүүд бид ч тоймгүй олон усны үхрийг цааш нь харууллаа. Үр тарианы ургац арвин байснаас жаргал цэнгэлээр дүүрэн найр наадам олонтаа үргэлжилж ноход маань ч өнгө зүс орон таргалж эхлэв.

Гэтэл... Жил ирэх тусам голын зэгс улам бүр өндөр ургаж, өтгөрч байгааг бид анзаарав. Өвсөн тэжээлт усны үхэр үгүй болсноор зэгснүүд гол өөд замбараагүй түрэн ургаж, үер болоход өч төчнөөн зэгс угаагдан уснаа хөвж, улмаар бөөгнөрөн овоорч зэгсэн арал үүсгэснээр тэдгээр нь голын урсгалыг хааж гольдролд нь өөрчлөлт оруулав.

Нэг л өглөө борооны дараа ус авчрахаар гол руу явсан эмэгтэйчүүд маань шуугилдан буцаж ирээд эрчүүд биднийг гол руу дагуулан явсан юм. Гол үерлэж, усан дотор зэгснүүд энд тэндгүй овоорсноос зэгсэн арлууд үүссэн дүр зураг биднийг угтах нь тэр.

Улирал солигдох тусам зэгснүүд улам бүр овоорсоор хоорондоо нягтран чангарч, яг л хана лугаа адил өндөр болж голын урсгалыг хаасан тул ус хаа сайгүй халин урсаж бид ч төрсөн нутгаа орхиход хүрсэн юм. Олон сарын дараа бид тэдгээр зэгсэн ханыг шатааж үгүй хийх гэж оролдсон ч амжилт олсонгүй харин ч өөр газраар усны шинэ урсгал гарч ирсээр байв. Үүнтэй холбоотойгоор жил бүр нутгийн маань өнгө төрх өөрчлөгдөж, хуурайшилд идэгдэж байсан нь үнэн. Цөлжилт аажим аажмаар нутгийг минь залгиж үр тариа ч хоморгод нь өртсөнөөр арьсан бөмбөрөө ч дуу шуугиантай нүдэх шаардлага бидэнд гарсангүй.

Нүд хужирладаг байсан манан будантай хур борооны оронд хув хуурай элсэн шуурга л үзэгдэж, газар нутаг эзгүйрэн цөлжиж, ногоон мод бутны оронд үхэж хатсан дов сондуул л хоцорч, далай шиг их гол маань элсэн овоо л болон хувирч.

Огтоос мэдэхгүй байсан бууны "ид шид"-ийг бидэнд танилцуулсан цагаан хүмүүс та нарын ачаар гол нуурын зэгсийг цадахаа мэдэхгүй гударч, зэгс усны байдлыг тэнцвэртэй хадгалдаг байсан усны үхрүүд устаж, эцэст нь нутаг ус маань эмгэнэлд тулж ирлээ. Байгалийн энэ л нарийн утга учрын холбоог ухаарч ойлгоогүйгээс усны үхрийг бидний дайсан хэмээн үзэн ядаж устгаж орхисон нь ийм л гашуун түүхийг бидэнд авчирсан юм. Гэтэл үнэндээ усны үхэр чинь сайн сайхныг бус гай зовлонг авчирдаг гайтай буунаас илүү бидний жинхэнэ анд нөхөд гэдгийг бидний хүмүүс ухаараагүйгээс тийнхүү нутгийн минь дүүрэн их ус ширгэж, түүний талаарх зөвхөн ам дамжсан гайхамшигт домог л үлдэж хоцорсон юм даа...

Буу гэгчийг бүтээсэн этгээд хэн ч байсан гэлээ Тэнгэрийн оронд хөлөө бүү тавиг.

Жич: Байгаль эх дэлхий, онгон зэрлэг ан амьтдын талаар өөрийн дуу хоолойгоо илэрхийлэх хүсэлтэй уншигч таныг 10 дугаар сарын 22-нд дуусгавар болох Асуулт хариулт-д урьж байна.

Зургуудыг өөрийн зургийн цомгоос цуглуулав.

Энд асар том гол байсан юм.

Гол тэр чигээрээ усны үхрээр дүүрэн байлаа.

Жил ирэх тусам голын зэгс улам бүр өндөр ургаж, өтгөрч байсан юм.